Beyaz Kimsesizlik

Kar tanesi kadar yalnızız bu dünyada,

Milyarlarca gölgeyle iniyoruz aynı sağanağın içinden.

Kimse kanamıyor kimsenin incindiği yerde,

Herkes kendi rüzgârıyla savruluyor koca şehirlere.

Bir anlık beyazlık, bir üşüme telaşı dudaklarda;

Toprağı öptüğü an kaybolan, isimsiz bir hece...

Buz tutmuş camların ardında eskirken yüzümüz,

Bir omuza yaslanmanın sızısıyla dökülüyoruz geceye.

Oysa ne sesimiz kalıyor uğuldayan bu dipsiz boşlukta,

Ne de saklayabiliyor bizi düştüğümüz kara mevsim.

Aynı fırtınanın koynunda, ayrı ayrı üşüyerek,

Kendi hiçliğimize eriyoruz usulca, kimse bilmeden.