Karanlık Sulara Bırakılan Kağıttan Bir Veda Gemisi
MEKAN:
(Zifiri karanlık bir gece. Uçsuz bucaksız, kapkara bir gece denizine doğru uzanan eski, yosun tutmuş, çürümeye yüz tutmuş ahşap bir iskelenin ucu. Yukarıdan vuran soğuk, ay ışığını andıran solgun mavi bir parıltı, sadece iskelenin ucunu ve karakteri aydınlatır; karakterin yüzünde ise aşağıdaki karanlık dalgalardan yansıyan titrek, hastalıklı ışık oyunları dolaşır. İskelenin ucunda, rüzgardan uçuşmasın diye üzerine paslı bir taş konulmuş, sararmış, üzeri sıkışık el yazılarıyla dolu mektup kağıtları durmaktadır.
KARAKTER:
(İskelenin tam ucunda, bacaklarını karanlık boşluğa sarkıtmış halde oturmaktadır. Üzerinde rüzgarda hafifçe dalgalanan koyu renk, ince bir gömlek vardır. Elindeki yazılı kağıdı büyük bir ciddiyetle, yıllardır ezbere bildiği ama ilk kez bitireceği bir vedayı hazırlar gibi yavaşça katlamaktadır. Gözlerini kağıttan ayırmadan, aşağıdaki karanlık sularla konuşur gibi başlar.)
Bakma öyle... Kırışma hemen avuçlarımın içinde. Biliyorum, üzerinde yazanlar ağır geldi sana. Satır aralarındaki o kelimeler, o hiç gönderilmemiş cümleler omurgasını büküyor insanın. Ama dayan. Birazdan bütün o yükü bu karanlığa bırakacağız.
(Kağıdın son kıvrımını yapar, ortaya kusursuz ama kırılgan bir kağıt gemi çıkar. Gemiyi iki parmağının ucuyla tutar, ay ışığına doğru kaldırır.)
Ne komik değil mi? Yıllarca biriktirdiğin, söylesen bir şehri yakacak kadar ağır sandığın bütün o büyük cümleleri, iki dakikalık bir el becerisiyle küçücük bir kağıt parçasına hapsedebiliyorsun. Dışarıdan bakınca sadece masum bir şey gibi görünüyor. Kimse içine gizlenmiş o enkazı göremez. Kimse yelkenlerinin aslında kurumuş gözyaşlarıyla gerildiğini bilmez.
(Derin bir nefes alır, alaycı ve acı bir gülümsemeyle iskelenin altındaki dipsiz karanlığa bakar.)
Kaptanlığını kendimin yaptığı, yolcusu sadece kendi hayaletim olan bir sefer bu. Limanı yok. Pusulası yok. Zaten baştan belliydi batacağı... Kağıttan bir gemiyle açık denize çıkmaya kalkarsan, dalgaların insafına kalırsın. Ve deniz, hiçbir zaman merhametli değildir. Önce kenarlarından ıslatır seni, mürekkebini dağıtır, kelimelerini birbirine karıştırır... En sonunda da kim olduğunu bile unutturup en dibe çeker.
(İskelenin ucundan aşağı doğru eğilir, kolunu karanlık boşluğa uzatır ve gemiyi suların yüzeyine bırakır. Gemi ışığın sınırından çıkıp zifiri karanlığın içinde kaybolur. Karakter ellerini iskelenin ıslak tahtalarına dayar, gözlerini karanlığa diker. Sesi fısıltıya dönüşür.)
Şimdi git. Bütün o yarım kalmışlıkları, söylenmemiş "keşke"leri ve o sahte vedaları da al yanına. Ben burada, bu çürük iskelede kalıp senin karanlıkta kayboluşunu izleyeceğim. Çünkü bir insanın kendi kendini uğurlamasından daha sessiz bir kıyamet yoktur.
Yorumlar, Tebrikler ve Beğenenler
- Yorumlar 1
- Yorum Yaz
- Tebrikler
- Beğenenler
- Popüler Yazıları
Yorum yazmak için giriş yapın.
Edebiyat ve Kültür Platformu