Domuz Havası

Uzaktan yakından avcılıkla hiçbir alakam yoktur. Ancak domuz havasını çok severim. Sıcak çayımı yudumlarken kitap okumanın veya hikâyelerimi yazmanın tadını dünyalara değişmem. Silahlar bana kalem kadar sevimli gelmiyor.

Küçükken çeşmedeki kurbağaları taşladığım olmuştur. Sessizlik olduğunda yosunların üzerine çıkar, kendilerince şarkı söylerlerdi: Vak vak! Bize hiçbir zararları olmamasına rağmen sırf ötüyorlar diye onları avlardık.

Öyle bir gün servise bindim, işe gidiyorum. Cam kenarına oturup yağmur damlalarının takvim yaprakları gibi birer birer yere düşüşünü seyrediyorum. Köy okullarında ders işlemediğimiz günler aklıma geliyor. Pencere kenarlarından su sızar, kimse o cam kenarındaki sıralara oturmak istemezdi.

Koltuğa yapıştırılmış bir sakız bütün keyfimin içine etti. Erkek mi kadın mı fark etmez, çiğnediği sakızı nasıl oluyor da koltuğa yapıştırıp gidebiliyor? Ne tutabiliyorum ne bakabiliyorum ne de koltuk değiştirebiliyorum. Dışarıdaki yağmurun ne kokusunu alabiliyorum ne de ilhamını.

Şoför beye:

"Abi, buraya sakız yapıştırmışlar." desem ağız dolusu sövecek, belki bana da kızacak. Dikkatini dağıtmak istemiyorum. Belki de yolculardan bazıları:

"Çocuklar gibi şikâyet etme, al, atıver çöpe." diyerek beni garipseyecekler.

Koltuk değiştirsem:

"Babanın otobüsü mü, oturduğun yerden yılan mı çıktı?" diyerek tersleyecekler.

Bizim halkımızın bazı kötü huyları var. Peçete, pet şişe, kürdan, tarak, toka, tırnak makası, yüzük, saat gibi kişisel eşyalarını unutanlar kadar, bırakıp gidenler de oluyor.Domuzun yeri orman,sakızın  yeri çöptür...