Hayatla Savaşmanın Yorgunuyum

Hayatla Savaşmanın Yorgunuyum

Benim şanssızlığım Aneminkine çekmiş.

belkide kaderin bir cilvesidir bilinmez.

Annemde çok çekti ölene kadar garibim

garide ondan yadigar bir tek ben kaldım

Benimde Şanssızlığım talihsizliğim hep aneminkine çekti ömrümü bitirdim mutlu bir gün görmedim

Yıllar önce evlendiğim zaman bana kızı esterlerken

Birileri Servet delidir ona kızı vermeyin kızada Servetle evlenme delidir demişlerdi.

Nisanlandık düğünde. talihsizlik kimsesizlik bu ya kına gecesinde bile boş yere boş bir banane ile dayak yedim herkesin içinde

Hayatın acı gerçekleri yüreğimi kanatırken bile hep sevgi dolu bir kalp ile yaşamaya çalıştım.

Kimseye muhtaç olmamak içinde hep çalıştım çabaladım

Hayatın içinde güler yüzüm neşeli tavırlarımla acılarımı hep bastırdım

Ama Aile içinde kimse çekemedi çekmiyordu beni destekleyenim kol kanat gelecek kimsem olmadığı için

Ama acı keder şansızlık peşimi hiç bırakmadı olmayınca olmuyor

Bu satırları yazarken boğazım dögümlenip yaşlar yanağımı islatırken ağlamamak için kendimi sıkıyorum

Olmayınca olmuyor gülmeyince gülmüyor insanın kaderi

Talihsizlik üstünde talihsizlik peşimi hiç ama hiç bırakmadı

Ne derteşecek bir ablam ne yaramı saracak kimsem oldu hayatta

Her daim hayatla tek başıma savaştım durdum

.

Babam vardı ama hiç bir zaman onu yanımızda görmedik

Sonradan babamın olduğunu öğrendim çünkü onu hiç ama hiç görmüyorduk

Her zaman tek başıma hayatla savaştım

İnsan ne yaparsa yapsın insan ne kadar uyanık olursa olsun kar etmiyor insanın şansı gülmeyince gülmüyor

Arkamda kimsem olmadığı için hep iftiralara uğradım hep ezildim hep hor görüldüm

Hep çamura bulandım hep haksızlığa uğradım

Konuştugum hakimi aradığım zamanda haksız çıkartılıyordum.ben haksız oluyordum

Ve hep beşinci sınıf muamelesi gördüm aile içinde tek suçum beni destekleyecek ve arkamda kimsemin olmayşındandı

Uzun zaman onun bunun evinde minnet içinde idareten kaldım

Hor gören görene gidecek bir yerim olmadığı için ses çıkarıp birşey diyecek cüretimde yoktu çünkü tek ve yalnız başınaydım

nereye gidebilirdimki.

Kırıldıkça kırıldım üzüldükçe hep üzüldüm

hayat boyunca gülmedi hiç bir zaman bende ki gonca

Bütün derin yaralarımın sahipleri hep tanıdıktı maalesef

Arkamda kimsem olmayınca beni destekleyecek kimsem olmayınca yapılan zulümler hep kâr kalıyordu yapanların yanında

Çünkü bana kol kanat gelecek beni savunacak bana avukatlık yapacak bu benim kardeşimdir diyecek yada bu benim oğlumdur diyecek kimsem yoktu hayatta

Tek başına hayatla savaşmanın yorgunuyum.

Servet BARDAK