Kabuklarını Soydu Yaşamak

Kabuklarını soydu yaşamak.

Taze gelin misali utandı bahar,

O nasıl da kızarmak...

Bulutlar, masumiyetinden ağlayacak.

Kainatın teninde gezen huzurlu rüzgâr.

Saçlarını okşuyor, sevdanın

Yapraklarını soyundu ağaçlar

Sonbaharın son bir harına yanmak için

Kabuklarını soydu yaşamak

Can damarlarından, gün sızıyor.

Her gelen gün, bir artıyor yaşı ömrün

Her geçen gün bir azalıyor.

Mevsimler dönüp duruyor,

Kainat yatağında uzanmakta, kaderin

Sabaha çıkmayı gözlüyor, gecenin penceresinde.

Sonra masum bulutlar ağlıyor.

Rüyalara sahtelerden sahneler damlıyor.

Uyanmak yaşamanın gerçeğe açılan penceresi 

Uyumak ise gerçeğin ta kendisi.

Rüzgârlar nazenin sevgiliyi kokluyor.

Utancın kızıl merhalesi toprağı çatlatıyor.

Kökü dışa varıyor kendini arzuhalin

Ve kabuklarını soyuyor yaşamak

Masum bulutlardan kan damlıyor.

Başlangıcı güzel olan bir son geliyor 

Kabuklarını soydu yaşamak,

Ve yaşama kök söktürüyor.

Dalında gölgelenen kuşlar tedirgin

Ölüm soğukluğu ecel terleri döktürüyor.

Tufan Aslan