Zarfsız Mektuplar Iıı

Uzun bir selvi gibi, yel eser çatırdarım,

Bir büyük içmiş gibi, sallanır satırlarım.

Aşkınla sözlenenin, hüzünler gölgesiymiş,

Her satırım bu yüzden, savaşlar bölgesiymiş.

Ateşte yanabilmek, uzatmak közlerine,

Küller kadar refakat, edebilsem gözlerine.

Hangi ateş yakarda, hangi su ferahlatır?

Hangi hüznün vardır ki, göğsünde sabahlatır.

Bil ki düşman sayarım, sana bakan her kimse,

Görmesin bir tek âdem, seni eğer mümkünse.

Sende gizli hakikat, varoluş sende saklı,

Sevda doğum sancısı, diyenler ne de haklı.

Benim gölgem dağ değil, yosun tutmuş bir meşe,

O yüzden ödülümdür, bakabilmek güneşe.

Aklımda yorgun düşler, bedenim saç kırığı,

Hangi birine yansam, tetikler hıçkırığı.

Gözünden yaş eksilmez, benim gibi gafilin,

Beni bende arama, ben sende misafirim.

Alıcısı çıkmadı, vitrinde duruyorken,

Kaç elden zelil döndüm, kapına varıyorken.

An geceye döndükçe, kapılmışım yeisse, 

Mecbur mu itirafım, en mukadder bu hisse.

Bir hiddet var içimde, parçalar an be anı,

Kim bastırır bilmiyorum, İçimde bu isyanı.

Öyle bir bakıştı ki, intihara çağrıydı,

Sadrımın göreceği, en muhteşem ağrıydı.

Sabun değse korkarım, ellerinin kirine,

Düşersen çok ağlarım, hayırsızın birine.

Saçlarını okşayıp, bazen de ördüğümü,

Kimse bilmez ruhumu, ardında sürdüğümü.

Evet benim sevgilim, düzen tutmaz ayarım,

Ölüm nedir mi dedin, bundan şeref duyarım?

Buz tutmuş yüreğim de, yalnızlığım üşüyor,

Kör topal arzularım, adım atsam düşüyor.

Sen gülünce içimde, kelebekler raks eder,

Ölümcül ayrılıklar, bir gün bize nükseder.

Gözümde yetim kalmış, bir çocuk ürkekliği,

Ne vakit seni ansam, bıraktım erkekliği. 

Artık sensin sahibi, bu zarfsız mektupların,

Dönmeyecek bir daha, dalından koptukların.

Dönmeyecek sevgili, salından tuttukların…