Sadaka Holding İyilikleriniz İçin Teşekkür Ederiz

Sokak dilenciliği; sıfır sermaye, sıfır Ar-Ge, dipsiz bir kâr musluğu ve %100 vergiden muaf yapısıyla vergi rekortmenleri listesindeki holding patronlarını hasetten çatlatacak düzeyde devasa bir aile şirketidir.

Adamlar holdingleşti, şubeleşti, yakında halka arz edilecekler; bizim saf vatandaş da hâlâ kaldırımda bir “yardımlaşma ve dayanışma vakfı” işlediğini sanıyor. Ortada hayırseverlik falan yok; vicdan sömürüsü üzerine kurulmuş, profesyonelce tezgâhlanan organize bir dolandırıcılık dönüyor.

Kırmızı ışıkta duran bir otomobil sürücüsü, Afrika savanasında çamura saplanmış ceylandan farksızdır. Sağında İETT otobüsü, solunda mikser; hareket alanı sıfır. Tam o esnada cama ritmik bir tıkırtı gelir: Kucağında Benjamin Button sendromlu, üç senedir tek bir santim uzamayan ve 7/24 kesintisiz uykuda olan kiralık bebeğiyle o meşhur abla.

Tıp camiası Harvard’da, Oxford’da hücre yenilenmesi araştıracağına gelip bu çocukları incelesin; kış uykusuna yatan bozayılar bile bu kadar derin ve kesintisiz uyuyamaz. Sen içeride donup kalırsın, dikiz aynasına kilitlenirsin. Çünkü kural basittir: Göz teması kurarsan faturayı ödersin. Göz göze gelmek, kapıyı aralayıp "İçeri buyur, cüzdanımı da al" demekle eşdeğerdir.

Bir de bizim milletin o meşhur savunma refleksi var: "Bozuk yok abi." Yahu neden suçlu gibi kıvranıyorsun? Neden ceplerini boşaltıp montunun astarını dışarı çıkarıyorsun? "Param var, hem de tomarla var ama sana vermiyorum" desene! Sen öyle boyun büktükçe karşı tarafın kurumsal cüreti tavan yapıyor. Çok yakında cama tıklatıp “NFC ile temassız çekiyoruz, QR kod da var, isterseniz Maximum puanınızı da kullanabilirsiniz” diyerek POS cihazı uzatacaklar. O gün ne diyeceksin? “Benim puanlar sadece akaryakıtta geçiyor” mu?

Metrobüs merdivenlerindeki performans ise ayrı bir konservatuvar başarısı. Merdivenden çıkarken yerde iki büklüm, omurgası akordeon gibi katlanmış birini görürsün; bakınca dersin ki tıp pes etmiş, son dakikalarını kartonun üzerinde tamamlıyor. Saat sekiz olup zabıta devriyesi yaklaşınca bir mucize gerçekleşir:

O kırık omurga saniyeler içinde doğrulur, karton rulo yapılıp koltuğun altına sıkıştırılır, cebinden çıkarılan son model telefonla “Alo hanım, mesai bitti, dolmuşla eve geçiyorum, mangalı yak” denilerek Usain Bolt deparıyla ortadan kaybolunur. Adamın omurgası sağlam, asıl senin beynin tutulmuş; sen de arkasından kan ter içinde bakıp, az önce attığın yirmi lirayla adamın akşamki bonfilesine katkı sağladığınla kalırsın.

Hele o “Yol param bitti, memleketime döneceğim” ekolü... On beş senedir aynı köşede otobüs bileti almaya çalışan takım elbiseli adamlar var. Bırak yürüye yürüye gitsin, kondisyon tutar! Yürüyerek yola çıksa şimdiye kadar memlekete varır, hasret giderir, sıkılıp geri bile dönerdi. Adam o bilet paralarıyla şehirlerarası taşımacılık ruhsatı alıp otobüs filosu kurdu, bizimki hâlâ “Yolda kalmasın garibim” diye bilet sponsoru oluyor.

Sen markette indirimli salça kovalayıp ay sonunu getirmeye çalışırken, acıyıp bozukluk fırlattığın aktör akşam tapu dairesinde üçüncü dubleksinin devir işlemlerini tamamlıyor. O yüzden o bozuklukları cebinizde tutun, dramatik sokak prodüksiyonlarına sponsor olmayı bırakın; yeşil yandığı an debriyajı bırakıp hayatınıza bakın.