İçimdeki Liman

Sanki içimde bir liman var,

Bir gemi kalkıyor içimden.

Sen bir geminin güvertesinde,

Ben ise o limanın kıyısında suskun...

Yüreğime bağlanmış sanki geminin o halatı ,

Ve gemi kalkarken, bizim yerimize haykırıyor

Bizim söyleyemediğimiz o elvedayı.

Ayrılırken gemi bu limandan,

Yüreğim bırakmıyor , bağlanan o halatı,

Ya halat kopacak,

Ya da yüreğimi söküp götürecek yerinden.

Nasıl bir veda bu; Nasıl bir seda bu;

Gökyüzünde fırtına, her yerde bozgun...

Ufukta kayboluyor yavaş yavaş gemi

Ve yüreğim sürüklenirken o gemini peşinden,

Sanki köpüren bir koca deniz doluyor içime.

İçim dışım deniz,

İçim dışım yokluğun,

İçim dışım gidişin...

Ağlasam, gözyaşlarım yerine o köpüren deniz akacak;

Haykırsam gidişini, o deniz içimden sanki geri boşalacak.

Severken hep bir deniz dalgalanırmış ya insanın içinde,

Ayrılırken de işte o deniz boğuyormuş insanı böyle.

İçimde bir liman var hala ,

Yine seni getirecek bir gemiyi bekleyen.

Köpürsün deniz, dalgalansın yine içimde;

Yeter ki dön sevgilim bulduğun ilk gemiyle,

İçimdeki bu deniz beni boğmadan,

Deniz çekilip gitmeden ,

Kıyısında seni beklediğim bu liman kurumadan...