Bir Kürek Toprak
Bir Kürek Toprak
Bir zamanlar köyün birinde Celal adında bir adam varmış. Bu adam o kadar hırslıymış ki kendi kazancı uğrunda babasını dahi tanımazmış. Başarmak, kazanmak deyince gözü döner, kararır ve bir domuzu anımsatan hareketler sergilermiş. Kimsenin iyiliğini düşünmez, bu dünyada sadece kendisi yaşıyormuş sanarmış. Annesinin göğsünden emdiği sütün bile zerre kadar hatrı yokmuş onda. Bir zamanlar içmiş bitmiş. Şimdi ona bir faydası yokmuşçasına anasının hiçbir dediğini dinlemez, daima asilik edermiş.
Bir yaz günü anasının bu dünyadaki tek mal varlığı olan çeyiz sandığını içindekilerle birlikte sırtına almış ve pazarın yolunu tutmuş. Anasının haberi yok tabi. Haberi olsa bu hayırsız evlada izin verir mi hiç? Celal açmış tezgâhı pazarın ortasına, başlamış bağırmaya: Gel ey ahali! Gavur malı bunlar yerlinin 100 katı değerinde. Bunu duyan herkes koşturmuş gavur malına. İhtiyacı olandan olmayana, beğenenden beğenmeyene herkes sırf yabancı malı diye almaya gitmiş.
Aradan pek vakit geçmeden bu haber anasının kulağına varmış. Henüz neyi sattığını bilmediğinden merak edip pazarın yolunu tutmuş. Sonunda benim oğlanımda bir baltaya sap oldu diye düşünmüş. Ana yüreği böyledir işte: Ortadan ikiye yarsan da içinden merhamet ve sevgi çıkar. Ana; pazara varınca bir de ne görsün, gözü gibi sakladığı el emeği göz nuru çeyiz sandığı ve içindekileri satıyor bu oğlan. Dizlerini döve döve tezgâhın başına koşmuş ve oğlanın yakasına yapışmış:
"Ulan hayırsız! Senden bugüne kadar çektiklerim yetmedi, şimdi de çeyizime mi göz diktin?"
"Sus ana sus. Müşterileri kaçıracaksın şimdi. Zaten kullanmıyorsun bunları, sandıkta duracağına cepte dursun hahayt!"
Celal bunun üstüne bir de kahkaha patlatmıştı anasının yüzüne karşı. Anası yüzüne sağlamca tükürüp, ağlaya ağlaya evin yolunu tutmuştu. Zavallı kadının sadece eşyaları değil hatıraları vardı o sandıkta. Genç ve güzel iken hediye edilmişti onların hepsi. Şimdi ise gavur malı diye alemin evinde yıpranacak. Zavallı kadın bunları düşündükçe yüreği parçalanıyor, bir yandan da akşam yemeği için uğraşıyordu.
Akşam ezanından az bir vakit sonra kocası eve gelmiş ama oğlan halen yoktu. Kocası inşaat işçisi eve yorgun argın gelir, yine de eşine saygı ve sevgide kusur etmezdi. Kendinden çok düşünürdü onu. Eve geldiğinde eşindeki hüznü hemen fark etti:
"Hayrola Hanım, yüzünden düşen bin parça?"
"Hiç sorma bey. Bizim hayırsız benim çeyizimin hepsini gavur malı diye satıvermiş bugün."
Adam bunu duyunca yüreği cız etmiş ama elinden bir şey gelmezdi. Celal genç ve güçlü kuvvetli idi hasebiyle babasını bir tokatta yere sererdi. Çaresiz adam boynunu eğip, bu oğlanı Allah bildiği gibi yapsın, demekle yetindi.
Günler haftaları, haftalar ayları kovalamış. Son zamanlarda Celal'in hırsı iyice artmış. Pazarda başkasından çaldığı malları satarken kendi müşterileri yandaki tezgâh sahibinden alışveriş eder olmuş. Zaten pazarda sattıkları ya çalıntı ya da babasından zorla aldığı paralar sayesindeydi. Buna rağmen başkasından alışveriş yapılmasına tahammül edemiyordu.
Biraz sabretmiş amma baktı ki kendisine hiç müşteri gelmezken yan tezgâha müşteri seli oluyor, aklına bir şeytan işi gelmiş. Almış eline çakmağı yandaki kıyafet satan adam, camiye namaz kılmaya gidince alttan vermiş ateşi. Bir de utanmadan hemen camiye gidip cemaatle namaza durmuş. Namaz kılınan esnada pazarda bulunanlar yangını fark etmiş ve söndürmek için epeyce uğraşmışlar fakat gariban adamın tek bir malı sağlam kalmamış. Kötüye bir şey olmaz derler ya, Celal'in tezgâha kıvılcım dahi sıçramamış. Geri geldiklerine vaziyeti görmüşler ve gariban adam hıçkıra hıçkıra başlamış ağlamaya:
"Gitti ailemin ekmeği gitti! Allah'ım sen yardım et şu zavallı kuluna!"
Kuduruk Celal'de, adamcağızın yalandan sırtını sıvazlıyor bir yandan da pişkin pişkin gülüyormuş. Bütün müşteriler ona gelecek çünkü. Başka giyim-kuşam malzemesi satan olmayınca rakipsiz Celal paranın gözüne vuracak ki bu en büyük hayali. Celal bütün tezgâhı satmış, paraları cebine doldurup evin yolunu tutmuş.
Aradan bir vakit geçmiş, Celal komşunun ahırına girip ineğinden süt çalmak için çökmüş memelerinin yanına elindeki kovayla. Eline memeye attığı gibi tekmeyi alnına yemesiyle oracıkta can vermesi bir olmuş. Bütün köylü bu haberle çalkalanmış. Herkesi almış bir sevinç: Köyün kurnazı artık aralarında yok! Anası ve babası hariç herkes kutlama yapıyor ama içinden. Çünkü ana ve babası çok iyi insanlardı, bu yüzden onlara ayıp olmaması için sevinçlerini dışa vurmuyorlardı.
Yalnız bir sorun varmış: Celal'in ruhu gitti ancak gözleri açık, uğraşılsa dahi kapanmıyor. Kimisi göz kapaklarını sabitleyelim demiş fakat ana babası razı olmamış. Öyle gözü açık gömüverelim demişler ona da gönülleri hoş olmamış. Bir çıkmaza düşmüşler derken içlerinden birisi atılıvermiş: Bir alim bulalım o kesin bir çaresini bulur.
Herkesin aklına köyün öte yamacında tek başına yaşayan, zorunda kalmadıkça pazara bile inmeyen alim gelmiş. Babası hemen gitmiş alimin yanına ve durumu anlatmış. Alim: Aklıma bir çare geliyor lakin gidip görmem lazım. Celal'in mazlum babası alimin önüne düşmüş, köyün gasilhanesine gelmişler. Alim merhumu görünce önce bir Fatiha okumuş ve söze başlamış: Allah rahmet eylesin. İlk defa karşılaştığım bir durum değil. Evvela size birkaç sorum olacak sonra da problemin üstesinden geleceğiz. Herkes merakla alimin ağzını gözetliyormuş. Alim biraz düşünmüş ve demiş ki:
"Rahmetli, hırslı mıydı?"
Herkes hep bir ağızdan, evet, demiş.
"Ne yaparken öldü?"
Durumu olduğu gibi anlatmışlar. Son olarak:
"Öldüğünde eli kovanın sapına yapışık mı kalmış?"
Ona da bütün ahali, evet, deyince alim: Cenazeyi yıkayıp getirin demiş ve mezarlığa doğru gitmiş. Celal'in anası mahzun bir şekilde:
"Efendi benim oğlumun gözleri açık mı gidecek?"
"Siz dediğimi yapın."
Cenazeyi yıkayıp mezarlığa gitmişler. Yine alimin emriyle mezara öylece koymuşlar. Alim bir kürek istemiş ardından gözü kapanmadığı için kefeni yüzüne kapatmadıkları merhumun üzerine bir kürek toprak atmış. Bir de ne görsünler! Celal'in gözleri usulca kapanmış. Sonrasında kefeni yüzünün tamamına örtmüşler ve toprağı atmaya devam etmişler.
Köylüler şaşkınlık içinde toprak atarken gözlerinin nasıl bir anda kapandığına hayret ediyorlarmış ancak alime sormaya da çekinmişler. Köyüm imamı dayanamayıp sormuş:
"Alim Efendi, Allah senden razı olsun. Işık görmüş tavşan gibi kalakalmışken sen bize yol gösterdin. Ama çok merak ettiğim bir şey var: Sen nasıl becerdin bu işi?"
"Madem bu kadar merak ettin İmam Efendi gel sana anlatayım. Ben bu oğlanı ezelden tanırım, ana baba sözü dinlemeyen hırslı herifin tekidir. Kendi kazansın yeter ki başkaları asla umurunda olmaz. Babası yanıma geldiğinde anlamıştım zaten fakat emin olmak için buraya geldim. Celal'in gözünün açık kalmasının sebebi: dünya malına doymamış olması. Zaten hırsızlık yaparken ölmüş. Çok insan böyledir, dünya malından yedikçe daha fazla ister asla doymaz. Bir vadi dolusu altını olsa, ikincisini ister. Bu dünyadaki ömürleri sona erince ise bir kürek toprak dahi onların doymasına yeter ama iş işten geçmiş olur."
Yorumlar, Tebrikler ve Beğenenler
- Yorumlar 0
- Yorum Yaz
- Tebrikler
- Beğenenler
- Popüler Yazıları
Yorum yazmak için giriş yapın.
Edebiyat ve Kültür Platformu