Mezmûm Düşünceler

Ölümden bahsetmek istiyorum sayın okur. Baştan söyleyeyim benim için ölümün olumsuz bir anlamı yok. Yıllardır birçok sohbette anlatmaya çalıştığım bir şey var ki o da ölümün bir kurtuluş, sonsuz bir huzur hali olduğuna olan inanışımdır. Üstelik çoğu insanın korktuğu, kimilerinin acı verici deneyimler yaşadığı bu kavramın bende yarattığı olumlu düşünceler için hiçbir dini görüşe ve ahiret inancına gereksinim duymamaktayım. Tanrı var mı, yok mu, ahiret var mı, cennete mi, cehenneme mi, araf mı? Ne olduğu hiç fark etmez. Ölüm benim için tek gerçek amaç. 

Bu da yanlış anlaşılmasın; ölüm amaç dediysem yaşayabildiğin kadar iyi bir hayat yaşayıp ecel ile gelen bir ölümden bahsediyorum. Çünkü az önce bahsettiğim her şeyin ötesinde son nefesimi verirken huzurla dolu bir rahatlama hissetmek, "Elimden geldiğince iyi yaşamak, iyi bir insan olarak kalabilmek, gerçek sevgiyle var olup kıymetli gördüğüm her şeyi korumak ve ahlaklı biri olarak yaşamak için elimden geleni yaptım." diyerek gidebilmenin verdiği duygular paha biçilemez. Velhasıl kelam yazdıklarımın ve anlatmaya çalıştıklarımın intiharla bir ilgisi bulunmamaktadır. Buraya kadar anlattıklarım bu kavramın neden benim için bir "amaç" anlamına geldiğini anlatmak içindir. Ana düşüncelerim bunlardır. Ancak hayatın çok, çok daha kısa sürmesini isterim ve bunun sebebi hayatın mezmûmlüğüdür(Çirkinlik, Nefret uyandıran, ahlaki ve davranışsal çirkinlik). 

Mezmûm hayat. Bu kelimeyi yeni buldum. Hayat nasıl derseniz bana mezmûm kelimesi benim için tam karşılığıdır. Şimdi böyle yazarak belki sende minik bir hayal kırıklığı uyandırmış olabilirim sevgili okurum. Lütfen beni hor görme, açıklayacağım...

Bir çoğunuz aslında hayatın ne kadar güzel, zor ve yaşamaya değer olduğunu söyleyecektir. Bu düşünce doğrudur tabii ki. Ancak hayat dediğimiz bu ilginç şeyin içinde çoğu zaman birden fazla gerçeklik vardır. Hem de aynı anda. İnsanlar ise bu iki farklı gerçekliğe "bakış açısı" diyerek durumu basitleştirerek yaşamayı çok daha kolay hale getirmiştir. Çünkü gerçekliği seçemeyiz ve birbirine zıt iki durumun aynı zaman diliminde aynı anda var olması insanın karar almasını imkansız hale getirir ve bu durum insan psikolojisini zamanla derinden sarsarak sağlıksız bir ruh haline sokabilir. Bu nedenle insan iki farklı gerçekliğin aynı anda var olma durumundan birini seçip buna "bakış açısı" demekte haklıdır. Bu insanın kendini koruma çabasıdır. 

İşte ben "bakış açısı" kavramını reddederek gerçekliği var olan haliyle kucaklamaya çalışarak yürümeye çalışıyorum. Ulaştığım, kendimce iyi olarak nitelendirebildiğim tek şey ise ölüm oldu.

-Neden böyle konuşuyorsun Turba? Yaşamak, sevmek bunlar güzel şeylerdir. Oysa ölüm ne kadar da karanlık bir düşünce? 
+Doğru, ölüm çoğu zaman ciddi ve karanlık bir düşüncedir fakat aynı zamanda dünyadan kurtuluşun da tek yoludur.
-Sen çok karamsarsın, insanların da içini böyle karartıyorsun.
+Senin içini karartan ben veya fikirlerim değil, senin ölüm ve yaşamı tanımlama biçimin.
-Nasıl yani?
+Bir düşünsene yaşlı bir adam veya kadın. Artık teni buruşmuş, kronik öksürükler, yavaş hareketler ve her an birilerine muhtaç olma ihtimalleri arasında tek arzusu ölüm. Böyle birinin ölüm arzusuna üzülürsün ama yine de hak verirsin değil mi?
-Evet, çünkü onun için yaşamak artık çok zor. 
+Peki sen kendin için yaşamanın kolay olduğunu düşünüyor musun? Yani senin hayatın kolay deseydim ne derdin?
-Yanıldığını söylerim. Herkesin hayatı zorluklar ve mücadelelerle doludur. Hatta bazen öyle dayanılmaz oluyor ki bir başkası olsa belki çoktan intihar ederdi diye düşünüyorum.
+Öyleyse sen niçin ölümü arzulamanın abes olduğunu düşünüyorsun.
-Çünkü hayatı seviyorum.
+Yani tüm zorluklara aşıksın öyle mi? 
-Hayır hayatı seviyorum çünkü tüm zorluklara rağmen içinde yaşamaya değer şeyler var.
+Tabii ki bu çok doğru. Hayatın içindeki çaba, neticesinde elde edilen başarı ve güzellikler, güzel tesadüfler ve yepyeni yaşamların var oluşuna şahitlik etmek... Bunlar kesinlikle hayatı yaşamaya değer hale getiriyor. 
-Bak işte sen de biliyorsun bunları.
+Elbette biliyorum ve aynı kanaatteyim. Hayatın yaşanmaya değer olduğunda da hemfikirim. 
-E ne saçmalıyorsun o zaman ne bu ölüm sevdan?
+Seninle benim aramdaki fark şu sen gerek toplumsal normlar eşliğinde yaşamın kutsallaştırılıp ölümün "tü-kaka" görülmesini görmüyor, umursamıyor veya tercih ediyorsun. Bense seçmiyorum. Yaşam ve ölüm. Yaşam kutsalsa, ölüm de öyledir. Ölümün "tü-kaka" olduğu kadar yaşamın kendisi de öyledir. Biri diğerinden daha güzel veya çirkin değildir. Üstelik hayatın güllük gülistanlık olmadığını bilmene, değil her zaman, çoğu zaman iyilerin kazanamadığını bilmene rağmen öyle olduğuna inanarak şekillendiriyorsun düşüncelerini. Oysa "Ağzında bal taşıyan arının, kıçında iğnesi vardır." Bu sözü insanlar sosyal medyasında paylaşır ancak buna göre yaşamaz, senin gibi bir "bakış açısı" seçer ve hayatını şekillendirir. 
-Peki sen neden pozitif olanı değil de negatifi tercih ediyorsun?
+Senin için ölüm negatif olabilir. Benim için değil ki. Toplum için negatif belki ama ben öyle düşünmüyorum. Her iki kavram da birbirinden pozitif ve negatiftir. Bunu böyle, olduğu haliyle, salt gerçekliğiyle görmek senin için neden bu kadar zor?
-Yanılıyorsun, yaşamayı seven biri için...
+Yaşamayı seven biri demek bir bakış açısıyla söylenmiş bir cümlenin başlangıcıdır sayın okur. Benim yanıldığımı söyleyebilmen için salt gerçekliği görüp kabul edip bundan sonra bir tercih yapabilmiş olman gerekir. Tercihin "tercihsizlik" bile olabilir. Önemli olan önce hayata salt gerçekliğiyle bakabilmektir.
-Diyelim ki görüyorum ve yaşamın çok daha güzel olduğu kanaatim değişmedi. O zaman ne diyeceksin?
+Görebilirsen ikisinin ne kadar eşit olduğu dışında bir şey göremezsin zaten. Bu durumda hala "Yaşamak daha güzel" diyorsan sadece kendini kandırma ihtiyacı(dürtüsü) ile hareket ettiğini söylerim. Bu senin suçun değil. Bu normal olur. Yine de salt gerçekliği kabul edebilecek zihinsel güce henüz ulaşamadığın anlaşılır.
-Ya sen ne diyorsun be Turba! Yaşa geç oğlum bu kadar kafa yormanın ne anlamı var? Neden bunları konuşma ihtiyacın var ki? Neden anlatmak istiyorsun?
+Çünkü kendimi bildim bileli her gün düşündüğüm, gün içindeki boşluklarda aklımın gittiği tek düşünce "Keşke bir an önce ölebilseydim, keşke ecel beni çoktan bulmuş olsa veya yakında bulsa" oluyor. Sen de takdir edersin ki çok sert bir düşünce bu. Yani en azından insanlara öyle gelir. Seni sağlıksız, klinik bir vaka gibi görür ve dışlarlar. Sen de kısmen şu an öyle yapıyorsun. Oysa benim için öyle güzel bir şey ki bu....

Ancak bunu nasıl birine anlatabilirim ki? Herkesin kaçmaya, bahsinden kaçınmaya çalıştığı bir kavram hakkındaki anormal düşüncelerimi nasıl sohbet haline getirebilirim? Denedim. Olmuyor. Böyle bir sohbet insanlara çok ağır ve iç karartıcı hatta hastalıklı geliyor. Neden böyle düşündüklerini anlayabiliyorum. Ne kadar rahatsız edici olduğunu da öyle. Senin şu an bu kadar tepki vermenin sebebi de bu. 

Ancak gerçek şu ki ben tüm bu hayat içinde güzelliklere rağmen acı dolu, zahmet dolu olan her şey bende çok daha derin bir iz bırakıyor. Geçmeyen sıkıntılı bir hastalık gibi hissettirebiliyor. Kendimle çeliştiğimi düşünebilirsin ama hisler ve düşünceler farklıdır. Hayatın yaşanmaya değer olduğunu düşünüyor olabilirim, yine de hayat bana herkese hissettirdiği kadar iyi hissettirmeyebilir. Hatta bunları ilk kez bu şekilde kaleme alırken yayımlayacağım platformdaki insanların düşüncelerinden de bir miktar çekiniyorum. Ancak çekincelerimin yazılarımı durdurmaması gerektiğini düşünüyorum. 

-Çok fazla düşünüyorsun sayın yazar. Belki hayat senin için gerçekten bir hastalık gibidir. Öldürmeyen ancak süründüren bir hastalık. Kendini bu kadar anlatmaya çalışmandan sonra seni yargılamak istemiyorum yine de tüm bu düşünceleri aynı bedende barındırarak aklıselim kalman oldukça zor gibi. Senin için endişeliyim.
+Ben de endişeliyim. Her daim yorgunum. Ancak şimdiye kadar bunu hiçbir ilaç durduramadı. Bu nedenle ölümle teselli bulacağımı, huzur bulacağımı düşünmek beni rahatlatıyor.
Bir gün bitecek tüm bu tantana.
Son bulacak kafamın içinde kavga eden "filler ve köpekler."
Kimse kaos getiremeyecek ve kimse huzurumu götüremeyecek.
Son bulacak adaleti sadece kafamın içinde sağlayabildiğim bir dünya.
Son bulacak insanların yargılayıcı gözleri ve sözleri.
Son bulacak ölüm ve yaşam arasındaki bu kavga.
Yokluk bitecek, kibir bitecek, sevme ve sevilme arzusu bitecek.
Nefes aldığında göğsünde hissettiğin ağırlık geçecek.
Özgürlüğünü borçlu olduğun Mustafa Kemal Atatürk' e, silah arkadaşlarına ve şehitlerimize olan mahcubiyetin sona erecek.
-Umarım ki yaşarken de huzuru bulabilirsin.
+Sonsuza dek sürmez sayın okur, sonsuza dek sürmez...