Yoktun Sen

Y/OKTUN SEN

Heybemin gözlerinde yaşam yükü taşırken

Nerden çıktın karşıma, hiç hesapta yoktun sen!

Ruhumda sarpa saran aşk izini kaşırken

Çare olmak yerine, saplanan bir oktun sen!

Buldun yaralı bir kalp, hemen içeri daldın

Yemeni yaşayarak yıllarca orda kaldın

Ne değişti dünyamda çıkmaya karar aldın

Ağlayan yüreğimden damla damla aktın sen!

Yalan mıydı sözlerin, “çok seviyorum” demen

Nasıl da unutmuşsun verdiğin sözü hemen.

Gitmek için kurmuşsun meğer kahpe bir dümen 

Surlarını terk edip bir kaleyi yıktın sen!

Dikenli tel mi çektin gönlümün arasına

“Benimle olmaz dedin”, “bak başın çaresine”

Hicran ile kanayan vuslatın yarasına

Ayrılık hançerini ta sineme çaktın sen!

Nazlanman uzun sürmez, bitecek bir gün sandım

Çilem kör düğüm oldu, açarken seni andım

İlmek ilmek örerken ah çekip içten yandım

Attığım her ilmekte kor ateşle yaktın sen!

Kafkasî’nin kalmadı söylenecek son sözü

Eğmez başını yere Mevla’ya dönük yüzü

İstese de bir daha bakmaz ki sana gözü

Çıkmadın hiç karşıma hayatımda yoktun sen 

Çattın iki kaşını ardım sıra baktın sen 

Kafkasi