Hurma Kütüğü

Mescitte bir hurma kütüğü vardı,

Ona yaslanırdı hutbede Resûl;

Bir gün ashap ona bir minber kurdu,

Bıraktı kütüğü, yükseldi usûl.

Derken bir inilti yükseldi yerden,

Hıçkırarak ağlar bir çocuk gibi;

Kütüktü ağlayan, hasret derdinden;

Sustu ashap, kesik bir soluk gibi.

İndi Efendimiz minberden yere,

Bağrına bastı da okşadı onu;

Bir anne kuzusunu sarar gibi;

Sustu kütük; buldu hasretin sonu.

Bir kütük özledi, bir kuru ağaç;

Ya biz, can taşıyan, iman taşıyan?

Biz ki bir bakışa, bir söze muhtaç,

Hasretle yanmasak, ne olur insan?

Bilal Karabulut