Edebiyat Evi Gazze Yollarında 3

Kısa süre sonra İsrail askerleri gemiye çıktı.

Bağrışmalar, emirler ve ayak sesleri birbirine karıştı.

Askerlerden biri yüksek sesle emir verdi. Baki ellerini görünür biçimde kaldırdı.

“Biz yardım gönüllüsüyüz. Gemide silah yok. İnsanlara yardım götürüyoruz.”

Askerin yüzü ifadesizdi. Ahmet Zeytinci Baki’ye çıkıştı

”Baki abi hiç yırtınıp durma  bunlar Türkçe anlamıyorlar.

Sami Hoca da İngilizce konuşarak gemideki malzemelerin insani yardım olduğunu anlatmaya çalıştı. Yardım belgelerinin, yük kayıtlarının ve organizasyon evraklarının kontrol edilmesini istedi.

Nuri Hoca, yardım malzemelerinin bulunduğu bölüme bakıyordu. Kolilerin üzerine yazılmış yazılar gözüne ilişti:

Gıda.

İlaç.

içecek su

Çocuklar için oyunçak

Giysi…

Biraz ileride Mehmet Fikret'in defteri yere düşmüştü. Eğilip almak istediğinde askerlerden biri onu durdurdu.

“Bu defterde ne yazıyor?” diye sordu asker.

“Şiirlerim,” dedi Mehmet Fikret.

Asker defteri karıştırdı. Sayfalarda deniz, memleket, çocuklar, anneler ve insanlık üzerine şiirler vardı.

“Şiir mi?” diye tekrarladı.

Mehmet Fikret'in yüzünde acı bir gülümseme belirdi.

“Evet. Şiir. Bizim tek silahımız bu.”

Ancak gemideki durum giderek ağırlaşıyordu.

Gönüllüler bir araya toplandı. Kimlikleri kontrol edildi. Kişisel eşyalarına el konuldu. Ardından geminin İsrail kontrolüne geçtiği ve yolcuların sorgulanmak üzere götürüleceği bildirildi.

Murat Kaptan askerlerin karşısında sakin bir sesle konuştu:

“Biz uluslararası insani yardım girişimine katılan sivilleriz. Gemimizde insani yardım malzemeleri bulunuyor. Hangi suçlamayla karşı karşıya olduğumuzu bilmek istiyoruz.”

Cevap kısa oldu:

“Güvenlik soruşturması yapılacak.”

Altı arkadaş birbirinin yüzüne baktı:

Şampiyon Baki, Nuri Hoca'nın kulağına eğildi.

“Bundan sonrası zor olacak gibi.”

Nuri Hoca başını salladı.

“Zor olabilir. Ama gerçeği değiştiremezler.”

Sami Hoca, askerlerin arasında yürürken bir an durdu ve arkasına baktı.

Geminin güvertesinde yardım kolileri duruyordu.

Küçük bir çocuğun eline ulaşması gereken bir ilaç kutusu, bir ailenin sofrasına konması gereken bir gıda kolisi, bir annenin sarılması gereken bir battaniye...

Hepsi oradaydı.

Ama gemi artık onların kontrolünde değildi.

Gemideki yükler incelenirken kahramanlarımız sorguya alındı.

Gemideki gönüllüler silahsız olduklarını, insani yardım taşıdıklarını ve uluslararası insani yardım girişiminin bir parçası olduklarını anlatmaya çalışıyorlardı. Ancak geminin kontrolü askerlerin eline geçmişti.

Görevliler, geminin faaliyetlerinden şüphelendiklerini, yolcuların casusluk yaptığına dair iddiaları araştırdıklarını söylediler.

Nuri Hoca şaşkınlıkla cevap verdi:

“Casusluk mu? Bizim bütün evrakımız ortada. Yardım malzemelerinin listesi, bağış kayıtları, organizasyon belgeleri... Hepsi incelenebilir.”

Bir görevli sertçe karşılık verdi:

“Bunlara yetkililer karar verecek.”

Ahmet Zeytinci arkadaşına fısıldadı:

“Nuri Hoca, bütün belgeleri getirdin ama keşke bir de bizi buradan çıkarma belgesi hazırlasaydın!”

Mehmet Fikret ona ters ters baktı.

“Şimdi şakanın sırası mı?”

“Fikret Bey, heyecanlanınca dilim durmuyor. Benim bünyem böyle çalışıyor.”

Çerkezoğlu Murat Reis, arkadaşlarının yanına yaklaştı.

“Kimse aceleyle hareket etmesin. Sakin kalacağız. Ne biliyorsak onu anlatacağız.”

Birer birer gemiden indirildiler.

Güneş ufka doğru alçalırken gemi arkalarında kaldı.

Sami Hoca son kez dönüp yardım malzemelerine baktı.

“Allah yardımcımız olsun,” diye fısıldadı.

O anda henüz bilmedikleri bir şey vardı: Kendilerini bekleyen asıl fırtına denizde değil, demir kapıların arkasındaydı.

DevamEdecek