Saçlarını Yeniden Öreyim

Vakti geldi bu yuvadan uçup gitmenin,

Her kuş gibi kanat çırparak bugün kızım.

Seni kucağına alan, seni ilk öpen o adam; yani baban,

Sana iki kanat takıyor,

Uçuruyor seni bugün bu yuvadan kızım.

Kanında, teninde, yanağında,

Şu babanın ekmeği var, teri var, emeği var;

Gecesi var, sabahı var, kışı var...

Sana tüm hakkımı helal ederek,

Şu gelinliğin rengi gibi ak ve pak,

Uğurluyorum seni bu yuvadan bugün kızım.

Sana gülmeyi öğrettim, bazen ağlamayı;

Sana ben öğrettim kızım, ağlarken susmayı.

Sana öğrettim yürümeyi, koşmayı,

Düşersen eğer tek başına ayağa kalkmayı.

Sana uçmayı öğrettim kızım ben, uçmayı,

Yorulursan da bir dala konmayı...

Hayat dört mevsim kızım;

Baharı var, yazı var, kışı var, ayazı var.

Her bahara inanıp da kış gelmez sanma,

Don vurmasın yüreğine.

Ama unutma ki her kışın sonunda bir bahar var;

Her gecenin sonunda bir sabah olduğu gibi...

Üşürsen eğer;

Sabretmeyi de, sabahı da, baharı da beklemeyi bil kızım.

Eğer bir gün eserse rüzgârlar istemediğin yerden,

Dağıtırsa hayatın, bu uzun saçların gibi;

Kırılırsa kanatların...

Gel bana, otur önüme.

Ben örerim eskisi gibi,

O dağılan saçlarını yeniden kızım.

Yine takarım o kırılan kanatlarını yerine,

Eskiden olduğu gibi kızım....

Şimdi git kızım,

Al bu gözyaşlarımı, al da git.

Bu gözyaşlarını sana sayarak veriyorum.

Eğer biterse bir gün, kalmazsa ağlamak için bir damlan bile;

Gel bana, otur önüme.

Ben sana tek tek sayar yine veririm,

Kendi gözyaşlarımdan istediğin kadar yeniden kızım...