Vurgun

Dünden beri

Karşıma geçmiş gümüş renginde şu bulut,

İç çeker;

Böylesi burada ancak bana karşıdır.

Ne yaparsın?

Benimkisi başka.

O kadar ki küsmesi canhıraşça bir sessizlik:

Kapı duvar,

Ona başka, buna başka, bana başka.

Evden çıkmışım,

Eve girmişim,

Kendimce ben hep o ben.

Her şeyi anlarım, tek bunu anlayamam.

Elli küsur yıl,

Hiçbir mazeretim yok;

Hakeza, yok da yok… İkrar ediyorum:

Bana bırakılan her günü berbat etmişim ben.

Anlamam,

Nasıl vurmuşum en dibe,

En beterinden.

Doludizgin

Boynuma dolaştırmışım nasıl

Başımda kavak yelleri, avucumda kan,

Görmezlikten geldiğim

Bu gelgitleri.

Hep “Aşk olsun!” deyip

Nasıl da baş sallatmış,

Karıştırıp yılları hep unutturmuş bana

Yedi kat yer, evc-i asumanı,

Şu mevsimler de,

Hayret!

Ter ter, saçlarımda tepinen,

O nisan yağmurlarından da belliymiş oysa

Hep dumanı üstünde bir vurgun yediğim.

Kırk evin kedisi şu rüzgâr yok mu?

Ne kadar geri döndürsem;

Ne kadar yüzü düşse…

Pes perdeden şiveli bir ses,

O da

“Öldün”

Diyecekti

Öyle ya!

Hayati OKUR