Bir Milletin Kalbinde Saat Durmaz

On Kasım sabahıydı. Dolmabahçe'de vakit, kendi ağırlığına yenilmişti. Perdelerin kıpırtısında ürkek bir bekleyiş, Koridorlarda ayak seslerinden arta kalan bir keder vardı. Bir odanın içinde soluyordu koca bir tarih, Bir milletin yarını, bir insanın nefesine emanet kalmıştı.

Başucunda eğilen başlar, Dudaklarında söylenememiş dualar taşıyordu. Doktorların ellerinde bütün ilmin çaresizliği, Gözlerinde yaklaşan ayrılığın karanlık haberi. Sen, bir ömrün yorgunluğunu taşıyan bedeninle, Belki de son kez bakıyordun bu dünyaya. Oysa bu dünya, senden sonra nasıl bakacaktı kendine?

Saatin akrebi dokuzun üzerine eğildi, Yelkovan, tarihin en ağır yerine dokundu. Dokuzu beş geçe, Bir milletin göğsünde görünmez bir damar koptu. Ne bir kapı çarptı, ne bir cam kırıldı, Ama milyonlarca insanın içinde bir şey paramparça oldu. O an, evlerin duvarlarına kadar ulaştı ölüm, Bir millet ilk kez kendi yüreğinin sesinden ürktü.

İstanbul, o sabah gözyaşını denize değil, Kendi taşlarının arasına akıttı. Boğaz, iki yakasını birbirine bağlayan sularla değil, Sana yetişemeyen milyonların hasretiyle doldu. Bir çocuk babasının elini daha sıkı tuttu, Bir asker selamını gökyüzüne değil, hatırana verdi. Bir kadın, radyodan duyduğu haberi susturamadı, Çünkü bazı haberlerin sesi insanın içinde kalır.

Sonra seni uğurladılar, Atam. Ama nasıl uğurlanır bir ülkenin ufkunu genişleten insan? Hangi tabut taşır bir milletin minnetini? Hangi toprak örter bir halkın hafızasını? Senin ardından yürüyen o kalabalık, Bir cenazenin değil, kendi varlığının peşindeydi. Her adımda biraz daha anladı Türkiye, Bazı kayıplar insanı eksiltmez yalnızca, Ona neyi koruması gerektiğini de öğretir.

Senin ellerin artık kara tahtaya değmiyor, Ama harflerin çocukların parmaklarında büyüyor. Sesin kürsülerden yükselmiyor, Ama bağımsızlık diyen her yürekte yeniden yankılanıyor. Bir kız çocuğu başını kaldırıp geleceğe bakıyorsa, Bir genç düşüncesini korkmadan söyleyebiliyorsa, Bir insan kendi memleketinde onuruyla yaşayabiliyorsa, Orada senin imzan var Atam, Kimsenin silemeyeceği bir imza.

Biz seni yalnızca fotoğraflarda aramıyoruz. Bir okulun açılan kapısında, Bir kadının elinden alınmış zincirlerin kırılışında, Bir çiftçinin toprağına güvenle basışında, Bir çocuğun gözündeki öğrenme iştahında arıyoruz. Sen, geçmişin duvarına asılmış bir hatıra değilsin, Geleceğin alnına yazılmış bir sorumluluksun.

Her on Kasım'da saat dokuzu beş geçe, Zaman bir kez daha önünde eğilecek. Fakat biz o dakikada yalnızca yas tutmayacağız. Bir milletin kendine verdiği sözü hatırlayacağız. Çünkü senin ardından ağlamak sevgimizin dili, Sana layık olmak ise bu sevginin en büyük gereğidir.

Ey büyük Atatürk,

Bir sabah gözlerini kapattın, Fakat bu milletin gözlerini açtın. Bir ömür sona erdi, Bir cumhuriyetin vicdanı nöbete kaldı.

Senin için takvimlerde bir gün var, Fakat kalbimizde hiçbir günün adı On Kasım değil. Sen orada, her sabah yeniden doğuyorsun.

Saat dokuzu beş geçe durmuş olabilir Atam, Ama senin başlattığın zaman hâlâ yürüyor.