Son Gerçek Çocukluk Yaşayan Nesiller

- Duman altı otobüslerde yolculuk yaptık. Pencere açılınca klimamız var sanırdık. Sigara içenlere bir şey diyemez ses çıkartamaz öksüre öksüre o yolculuğu çekerdik...

- Korku filmlerini yaş sınırı bilmeden izledik. Sonra gece ışık açık uyuduk. Filim bitince de ''Korkmadım kiiii korkmadım kiii! der cesaretimizi gösterdiğimizi zannederdik...

- Güneşte kızan metal kaydıraklardan yara bere içinde inip yeniden sıraya girdik.

- Teneffüslerde simit ve gazoz ile doyduk, enerjimiz yine de hiç tükenmedi... Şimdinin çocukları gibi cips diye bir şey yoktu, enerji içecekleri yoktu hayatımızda...

- Okul çeşmesinde aynı musluktan sırayla su içtik.

- Elimiz kıymık battığında toplu iğneyle çıkartıp oyuna devam ettik.

- Cep telefonu yoktu. Kimse nerede olduğumuzu bilmezdi, ama sokak lambaları yanınca eve dönerdik. Hatta ''Evli evine köylü köyüne evi olmayanlar sıçan deliğine.'' diye de tekerlememiz vardı...

- Fazla korunaklı büyümedik. Dayanıklı, cesur ve çözüm üreten bir kuşak olduk.