O Nerede

Âsude sessizliğin kederfâm sokağında münkesir ve sûziş, bugünlerin üstüne bir daha elem vermesin diye su döküyorum. Bîçarelik tellerine bam telimi yerleştiriyorlar. Ah! Şebin şeb-i hicranları geri kaldı sanıyorsun. Ruhsarı afitap, pür-hicran debdebesinde dolanırken… Birdenbire Fuzûlî’nin Nebi’ye, yârin yarına dokunası tutarken acılarını uyutuyorsun. Sen de…

Nâlânı koynunda besleyip yılana çiçek vermişsin. Bu canhıraş ve çalımı zora koşan yalın uyakların yalınayak gidişleri bu yüzden.

Boynum ağrımıyor artık. Yüküm kendini kalbime teslim etti. Taşıdım. Nakliyatın boyundan kalbe, kalpten tahassürü evlat bileyen sükûta taşıyışı gerçekleşti.

O nerede? “Nerede?” bile konuşur, “Buradayım.” der. O nerede?

Zarı yine boşa, aşkı yine atanamayan mutluluğa attım. Tahayyül farazilerinde parmaklarıma kan gibi oturdu. Sinematik mutluluk, arz-ı endam çarşısında beni bir pula sattı. O nerede?

Yine kendimleyim. Rock müziğin enstrümantal krizinde kulaklarıma okkalı bir isyan dizayn edildi. Şükür, bugün de aşkımın yokluğunu duydum: şarkılarda.

Elhamdülillah. Gamgîn karaya bulanmış. Beyazı ruhsardan hatıra, güle destân.

Tükendim. Aşk olsun! Bensiz gidilen her yolun halka açık hasretiyle…

En kalbî acımla derûn yokluğundan hiddetle öperim.

Dilara AKSOY