Buhran

                        BUHRAN                

İnsanlık öldü dostum artık dünya tamtakır/

Altını öz yurdundan sürdü toksitli bakır/Kuyumda mihenk sürgün; ayar şaşkın, milyem küs/

Haramiye yâr olan hırsız iz mi bırakır

Çember elips mil yamuk, garip bir füzyondayız/

Soyut somut arası, belki ilizyondayız/

Göz şaşı renk bulanık, dişler dökük ses cırtlak/

Perde yırtık film kopuk, biz hâlâ vizyondayız

Ne sarışın ne esmer ne kumral ne kestane/

Şehvet saikasıyla insan sarhoş, mestane/ 

Giyinik üryanlara; üryanlar, ahlak satar /

Gafilin nazarında, say ki dünya estane

Hava gibi sızıyor her yere kara illet/

Sınır, hudut, hayali; iç içe geçmiş millet/

Giyim, kuşam ve zevkte aynileşti insanlık/

Sodom ve gomorede görülmedi bu zillet

Onurlar paramparça, benlikler darmadağın/

Tadı tuzu kalmadı, kokuşan modern çağın/

Yaşam ölümden beter, ölüm yaşamdan kurkunç/

Ruhu azap içinde, ölüden fazla, sağın

Kalemin başı dönüp sözcüklerim bulanır

Sessiz haykırışımı okuyan şiir sanır

Uzay dürüldü dostum, mesafe buharlaştı

Kaus küreyi aştı, şer neptüne dayanır

Yazarsam bitmeyecek; asrın bu çetrefili/

Hakim, arsıza teslim; savcı, hırsız kefili/

Payitahtta kör sağır oturursa padişah/

Elbet hoca getirir; Timur'dan, çifte fili