Aşkın İtibarı

‘’karanlıkta duruyorum aşk vurmasın yüzüme

dokunmasın bana kimse

kimse ulaşamasın artık

tenimin incinen yerlerine’’(Alıntı)

Sevemem artık yeniden yeminle sevemem

Az buçuk barışmışken kendimle

Yeniden sevip de kabuk dökemem

Döküntüler değil mi ki dünden anı

Döktüklerim sanma ki sadece gözyaşı

Sehven ölü bildiklerim

Bir de öldürüp üstüme bulaşan şiirin izi

Gel geç aşklara ise yok tahammülüm

Aşk dediğin sadece şiirin nefsi

Bir şiire daha dönemem

Gerçi içim dışım şiir ama…

Yerleşkesinde ömrün yalancı aşklar güdemem

Gönlün radarı ve baharı bende saklı bir anı

Anlatamam da kimselere sil baştan beni ve yaşadıklarımı

Son kez anlattığımda

Söz verdim kendime

Yeniden aşk mı o da neymiş, dercesine

Son anlatışım

Son vukuatım

Yediğim tokadın ederi ve şiirin nefsi

Mademki aşkın ta kendisi

Aşk bir gizem

Aşk bir fırtına

Belki de evrenin fıtratı

En güzeli ise aşkı şiirlerde yaşamalı yaşatmalı

Mademki ben de bir şiirim

Bırakın da artık kendimden gideyim

Usulca ve sessizce

Aşkın itibarı sürerken senelerce

İnsan bin yaşında olsa bile..