Vazgeçmışem

Şan şöhret sizin olsun, dünyadan vazgeçmişem

Ben hakikat dehrindeyim, rüyadan vazgeçmişem

Bana kul aşkı değil, Mevlanın aşkı gerek

Ben o gül yüzlü sultan Leyla'dan vazgeçmişem

Kula kulluk etmek mi aşk dediğimiz, neva?

Ben beni benden alan sevdadan vazgeçmişem

Kanatlandı gidiyor çıldırmış arzularım

Haykırışı susmayan nâlândan vazgeçmişem

Sevda yağmuru bekler susuz İrem çölleri

Öz anamın otağı yurdumdan vazgeçmişem

Ey canıma can olan ruhumun şuarası

Adadığım kınalı kurbandan vazgeçmişem

Mor güllerin koynunda yatsam ölene kadar

Ben zemheriden, kıştan, bahardan vazgeçmişem

Deli gönül cihana seni sığdıramadım Uğrunda bir dâhiden canandan vazgeçmişem

Her gönülde bir yara, aşkı rezil ettiler Nefsine esir olan insandan vazgeçmişem

Danelerim başağa ağır gelmekte artık

Ekmeğimden, topraktan, tebadan vazgeçmişem

Vasfım, dilersin lütfû Yusuf gibi izzeti

Hasatımı döktüğüm harmandan vazgeçmişem

Haruni, zevk ü sefa âlemden elin çekti

Gayrı nefis denen beladan vazgeçmişem

Harun Yıldırım