Ateş İ Firkat

Sensiz öyle garip, öyle sefil ki şu yürek;

Atıverse olduğu gibi kendini geceye,

Mâh-ı tamama yazık.

Dünya; bahtı kara,

Kıran giresi kuşbaz…

Bense mevzi-i temaşada, yaralı bir çocuk.

Kime baksam

Baş aşağı düze çıkma derdinde;

Dağ taş,

Yangınların oturak yeri…

Sağda solda insanlar oturur

Parça parça

Uzak,

Akçalı paşalı...

Büyümüş, boy satıyor.

Eşraf,

Göz boyama derdinde

Şu kör günde.

Geçiyor; günler, aylar, yıllar...

Onca zaman…

Geçiyor bütün gün, iki büklüm.

Faka basmış onca civan, onca can…

Ses çıkmıyor hiçbirinden, kan gölünden geçse de.

El ver!

Ey terakkîperver,

El ver!

Dâr-ı gurbet ocağında

Ölüp ölüp dirilse;

Belki kadın, belki erkek,

Kısılsa sesi,

Ruh-ı melûl üzere hep suizan.

Hayati OKUR