Duygularımız

Öfke ve sevgi birbiri iledoğrudan bağlantısı olmayan ve sadece sevdiğinizi insandan beklemediğiniz bir davranış karşısında dozajını içe atma yada daha yükselerek dışa vurma şeklinde kendini gösterebilir :Uykudan sonraki bir insanın en zayıf anı öfkeli olduğu andır. Öfkelıyken Karar aşamasını ötelemezsen hep yanlış sonuçlar sana ulaşır..Sevgi bir insanın en üstün olduğu ana aracılık eder. Vatan sevgisi ölümü göze alır savaştırır.Sevgilisi için bir ergen çocuk da yetişkin biriside kavga eder.(İlla fiziki mana da kavga değil mücadele de denilebilir)Sevgisiz insanlar etraflarına yaydıkları negatif elektrie siizi de öfke magduru yapar .Bu udurmda sevgisizleri hayatımızdan cıkartırsak aslında öfke kontrolune de katkı sağlamış oluruz

Sevgi bir duygudur öfke de bir duygudur. Ve bütün duygular zıt demekten çok birbirlerini tamamlar. Misal birini sevdiğinizde ona verdiğimiz değer artar. Daha çok emek daha çok zaman daha çok kendimizden bir şeyler veririz. Bizi üzecek bir durumla karşılaştığımızda ise bu sevgi öfkeye dönüşür, bir süreliğine. Bir zamanlar verdiğimiz emek, zaman, kendimiz geri çekilir ve eskisi kadar önemsememeye başlarız. Yani sevmemeye yani öfkelenmemeye. İnsan duyguları işte bu yüzden çok değişkendir. Farklı zamanlarda farklı duyguları farkındalıkla karşılamak gerekir. Kalpler evrilip çevrilir doğada hiçbir şey sabit kalmaz. Ama bu da doğanın bir parçasıdır. Doğayı kabul etmekten çok daha fazla doğalı kabul etmek lazımdır.

Öfke ayrı sevmek ayrı diye düşünüyorum sevdiklerinize öfke duysanız dâhi o öfke geçicidir ve belki onların iyiliği içindir kanımca saygılar selamlar

ALINTI: Sevmek ve öfke birbirinin zıttı değildir. Psikolojik ve felsefi açıdan bakıldığında, sevginin gerçek zıttı öfke değil, kayıtsızlıktır. Bir insana öfkeleniyorsanız, ona dair hâlâ bir beklentiniz, kırgınlığınız ya da verdiğiniz bir değer var demektir. Hiç değer vermediğiniz birinin davranışları sizde öfke değil, yalnızca umursamazlık yaratır. Çoğu zaman sevdiğimiz için öfkeleniriz. Bunun birkaç temel nedeni vardır: • Beklenti ve İncinme: Sevdiğimiz insanlara karşı savunmasızızdır. Onların bizi anlama, koruma ya da değer verme biçimlerine dair büyük beklentiler besleriz. Yabancı birinin bizi hayal kırıklığına uğratması sıradan bir durumken, sevilen birinin bunu yapması canımızı yakar ve bu kırgınlık kendini öfke olarak dışa vurur. • Korumacı Dürtü: Bazen bir sevdiğimizin kendine zarar verdiğini gördüğümüzde (örneğin sağlığına dikkat etmemesi veya tehlikeli bir şey yapması) hissettiğimiz korku, anında öfkeye dönüşebilir. Buradaki öfke, aslında maskelenmiş bir şefkat ve kaygıdır.