Ben Şimdi Sana Nasıl Düşman Olacağım

Kendi adıma birkaç kez bu dediklerinizi ama ağır, ama hafif durumlarda yaşadım. Benim açımdan en güç olanı karşınızdakinin size ihanet etmesinde mantık aramak olmuştu. Yıllarının beraber geçtiği, son kuruşunuza kadar paylaştığınız birinin bir gün içinde nasıl bambaşka birine dönüştüğüne akıl erdirmek. Bunu anlatırken, o zamanlar yaşadığım hisleri tarif etmek için kelimeler pek yeterli olmuyor. Sanki biri karın boşluğunuza bir yumruk atmış da nefessiz kalmışsınız gibi bir his. Bu meselelerden sonra gördüm ki ihaneti o yapmış, yalanı o söylemiş ama acıyı çeken bendim ve bu kesinlikle ne adaletliydi ne de mantıklı. Düşününce acıyı yaratan kişi de bendim aslında. Eğer bu kadar anlam yüklemiş olmasaydım, bu kadar merkezimde olmasaydı kendimi böyle istemsiz bir ceza vermezdim. Ben devam edemezken onların devam etmeleri... Bu acıyı ikiye katlıyordu. Öyleyse yapmam gereken belliydi. kontrolü kalbimden beynime aktarmam ve hayatıma devam etmem gerekiyordu. Hayatım ne kadar iyi olursa, ne kadar iyileşirsem eskiden bana anlam ifade eden kişiler de o kadar gıcık olacaktı. Teorim böyleydi ve öyle de oldu. Adaleti iyileşmekle sağladım. Şimdi ara sıra aldığım havadislere göre rezil ve yorucu hayatları sürerken ben huzurlu ve dingin bir durumdayım. O günden sonra her zaman tek bir seçenek olduğunu fark ettim. İster gelecekteki çocuğunuz olsun, ister kendi içinizdeki çocuk fark etmez, sizi böyle görmek istemez. Gözünüzdeki değerini boşa harcamış insanlar için kahrolmuş biçimde. Çünkü bu adaletsiz ve ne olursa olsun en iyi şekilde kendimizi iyileştirip güçlenmemiz gerekiyor. Sevdiklerimize, verdiğimiz değeri hak edenlere ancak bu şekilde iyi gelebiliriz...

Zaman ancak küllendirir ve yasananlarin cogu aslinda kendi aptalligimizdir:) ve bunu gec fark ederiz.

İnsan bazen kalben Alzheimer olmak ister.

Çok hüzünlü gerçekten bir zamanlar yüreğin baş köşesinde olup da bize kazık atmaya ya da yanlış yapmaya kalkanların olması. Hadi çıkar at bir an da olmuyor işte...

İnsanı en çok inciten yaralayan da o değil mi zaten yine de öfke duyamıyor canı acısa da incitemiyor yaşanmış hatıraların ya da Kendi dünyasında Uzaktan da olsa yaşadığı anılar hatırına saygılar selamlar